"Gelijk loon voor werk van gelijke waarde" voor vrouwen en mannen is een principe dat zowel in de Europese als in de Belgische wetgeving reeds lang is opgenomen en een hoeksteen vormt voor de gelijke behandeling van vrouwen en mannen. In de praktijk gaapt er echter nog vaak een diepe kloof tussen de lonen van mannelijke en vrouwelijke werknemers. De gemiddelde vrouw op de Belgische arbeidsmarkt verdient minder dan de gemiddelde man.
Het bestaan van deze loonkloof wordt in de vakliteratuur traditioneel verklaard door een aantal gerelateerde factoren, waaronder verschillen in opleiding en anciënniteit, verschillen in loopbaanverloop, arbeidsmarktsegregatie en onderwaardering van typisch vrouwelijke functies en functiekenmerken (dit laatste is ook gekend als 'discriminatie in functiewaardering').
Op het eerste gezicht lijkt functiewaardering een objectieve en wetenschappelijke bezigheid. In de praktijk vervormen allerlei verborgen mechanismen, vooroordelen en stereotypen de waardering in het nadeel van de vrouwen. Een niet onbelangrijk deel van de loonkloof kan worden toegeschreven aan deze verborgen mechanismen van seksediscriminatie in de functiewaarderingssystemen.
Het
Instituut voor de gelijkheid van vrouwen en mannen heeft rond deze problematiek het project EVA opgestart.
